Dag 10  en 11  Weemoed en verbrande lijven

Je kan ze ook geen vrije dag alleen laten. Negen dagen lang hebben we ons Keniateam door hard werken kunnen behoeden voor de meedogenloze zon en dan laten ze zich op de laatste dag toch nog te grazen nemen. Het moet gezegd, tijdens de celebration van zaterdag hadden enkelen ook al niet heel goed opgelet, maar om nu te gaan liggen bakken, een strandwandeling te maken of het brandgevaar diep in de ogen te kijken door te gaan zeilen. De thuisblijvers zullen zich alsnog afvragen of dit echt geen vakantie was. Weg T4T-imago. Daar schrijf je nu al die blogs voor.

Omdat Jan en ik ons hebben laten verleiden tot een slotact in het Pollinitheater voor onze verse roodhuiden moeten we nog even aan de bak. Je doet jezelf wat aan in al je enthousiasme. Maar ze zijn het meer dan waard. Ik had al eens de onnozele vraag gekregen, waarom we onszelf in de blogs zo buiten schot hielden, dus laat ik eens een tipje oplichten. We transformeren  ons T4T-lied in het Nederlandstalig evaluatie-equivalent,'Ga door met proberen', en laten iedereen erin voorkomen. Kunnen ze zien hoe goed we opgelet hebben deze week. Als de tekst op de valreep klaar en één keer geoefend is, ben ik de stick kwijt om hem bij de receptie te printen. De afstand tot mijn kamer is onaantrekkelijk groot met deze temperatuur en mijn humeur zakt. Jan kan zijn lachen nauwelijks inhouden. Het is niet de eerste keer, dat ik iets kwijt ben deze week. Om nog iets van de laatste bijeenkomst te maken, zal ik er toch maar op uit trekken.'Kijk nu gewoon even in die tas,' oppert Gert Jan. Meer ga ik hier niet prijs geven, want de act levert al genoeg chantagemateriaal op. Bovendien is er altijd baas boven baas, want als ons lied inzetten in de kleine zaal ontbreekt René. Hij was in zijn kamer de sleutel kwijt, die gewoon in het airco-apparaat zat. Toch nog niet koel genoeg gezet. Zijn strofe in het lied is al voorbij, maar vooruit, het eerste couplet nog een keer:

Kuifje zit in Afrika als ze Harald zien

Weet je wie de hip goed kan, dat is Jacqueline

Waar zijn al mijn spullen toch, heb ik alles mee

Hanny kun je 't vragen, maar zeker niet René

Uit diverse hoeken snellen fotografen toe en ook vanaf de tribune zien we fototoestellen flitsen. Zolang het maar bij foto's blijft. Nee dus. De volgende dag krijg ik van Laura al de eerste beelden van ons optreden aangeboden. Ik probeer ze vergeefs van het toestel te verwijderen. Als dat maar goed afloopt. Om ze een beetje gunstig te stemmen, halen we alle mogelijke loftuitingen voor deze groep uit de kast. En het moet uit de blogs te lezen zijn geweest en anders hierbij nog eenmaal gezegd: deze groep leraren is uitzonderlijk gedreven en heel dicht naar elkaar toegegroeid. Het zal niet meevallen om straks thuis de belevenissen een beetje begrijpelijk over te brengen. Peter verwoordt de gevoelens van de groep , zonder overigens de anderen te raadplegen. Dus zo gaat dat bij de vakbond. 'Wij hebben een fantastische week gehad, die onze manier van kijken heeft veranderd en we zijn jullie heel dankbaar dat wij met jullie mee mochten.' Ik zie iedereen knikken. Gedeelde vreugd is dubbele vreugd.

Omdat we  vannacht om 2.00 uur aan de poort worden verwacht voor het vertrek rest er die avond maar weinig slaap. Als ik deze tekst op 11 km hoogte schrijf zijn velen dit aan het inhalen. De anderen kijken weemoedig voor zich uit. Afrika zit in hun lijf.

Spreuk van de dagen: Je moet ver vliegen om dichtbij te kunnen zien