Dag 2: Je merkt dat de schoolleider op een T4T-opleiding is geweest.

Meegaan met de groepen of niet, was even het dilemma van Jan, Mia en mij voor de eerste dag, dat de leerkrachten de Keniaanse onderwijspraktijk zouden verkennen. We besluiten de vijf groepen er alleen op uit te laten trekken met de opdracht twee scholen te bezoeken, veel in je op te nemen en een waardig ambassadeur voor teachers for teachers te zijn. En wat een enthousiaste verhalen krijgen we over ons heen gestort. Wendy schrijft  in het verslag van haar groep: ' Overal werden we enthousiast ontvangen met veel gezang. Zelf konden we niet achter blijven en hebben we head-shoulders-knees and toes ten gehore gebracht. Over het algemeen viel ons toen het enorme enthousiasme van de leerkrachten op en de discipline. Zelfs in een klas van maar liefst 90 leerlingen (1 leerkracht was namelijk ziek) verliep alles ordelijk. Met weinig middelen wordt er geprobeerd om goed onderwijs te geven aan een enorme groep leerlingen. Een hele prestatie!'

Op onze evaluatiebijeenkomst 's avonds hebben we drie vragen voor steeds wisselende groepen. Ik geef enkele opvallende uitspraken:

Waarvan gingen je ogen stralen?

Harald pakt treffend uit: 'Wat een passie had die juf. Je zou haar inpakken en meenemen.' Elske voegt eraan toe: 'Ik kreeg zelf tranen in mijn ogen, zo graag als die kinderen naar school gaan. Vergelijk dat eens met onze papieren wereld.' En ook Gera komt met een heerlijke uitspraak: 'Ik zag een les Kishwahili, waar ik niets van verstond, maar het boeide me van het begin tot het eind.' En wij maar denken, dat het om de inhoud gaat.  Andere gehoorde reacties: het enthousiasme bij leerkrachten en leerlingen; leraren gaven zelf trouwens ook veel complimenten aan leerlingen; complimenten, die leerlingen elkaar gaven; de headteacher complimenteerde de leraar openlijk met zijn les, je merkte dat hij op de schoolleidersopleiding van T4T is geweest;  STOP! Krijgen we hier een staaltje opbrengstgerichte feedback? Even uitvergroten in de kop, lijkt me.

Waarnaar ben je nieuwsgierig geworden?

Janneke wil graag weten hoe de leraren in het veranderingsproces staan en wat het met ze als persoon doet, terwijl Sanne benieuwd is waar leerkrachten zelf hun informatie vandaan halen en hoe ze naar huis gaan. Astrid vraagt zich af waarom een natuurtafel en een shop bij de ene leerkracht wel te zien is en bij de ander niet. Andere vragen die om een antwoord smeken deze week: hoe de leraren onderling communiceren; hoe ze zoveel leerlingen met zo weinig middelen kunnen bereiken; of de workshops zullen bevallen; wat ze eigenlijk aanbieden.

Wat heeft je verrast?

Altijd een leuke vraag omdat het antwoord zo veel zegt over hoe je zelf kijkt. Het valt me op dat in deze groep, want dat is het aan het worden, iedereen de positieve benadering kiest. Zo constateert  Mary dat het wiskundeniveau in groep 8 (te vergelijken met de tweede klas v.o. bij ons) zo hoog is en verbaast Marleen zich over de orde en het vermogen tot zelfstudie. Veel leerkrachten noemen de warmte tussen de leerkrachten en de leerlingen; hoe men omgaat met leerlingen met beperkingen; het vuur waarmee ze lesgeven; de leerquiz, die ik zag ; de impact van T4T. STOP!  Een gepaste stilte maakt zich van mij meester. Het is genoeg. Hier kan toch niemand meer over heen.

Omdat we deze eerste dagen echt de tijd nemen om alles op ons te laten inwerken en ja, dat mag ook in het zwembad, komt de spreuk van de dag van een Keniaan op de markt van morgen:

Haraka haraka, hakina baraka (haasten kan je pijn gaan doen).

Ruud Musman