Opgetogen zijn ze zeker als ze elkaar na drie weken weer ontmoeten op De Fiep in Amsterdam. Elf dagen Kenia doet wat met je, vooral veel moois. Nieuwe inzichten over jezelf of je werk, nieuwe vrienden, nieuwe kennis en trots, vooral trots. Dat ze dit, met zoveel onzekerheden vooraf, gewoon gefikst hebben: in een vreemd land met een vreemde collega aan nieuwe mensen, die een vreemd soort Engels spreken, met een flexibele voorbereiding een topworkshop van twee dagen geven. We zien het op de beelden, levensgroot. Niets van onzekerheid te merken. Applaus!! Mijn droom, dat ze zich snel als een vis in het water tussen de Keniaanse collega’s zouden bewegen, is uitgekomen. Dat deze reis zowel voor de Nederlanders als de Keniaanse collega’s een groot succes was, is eens te meer te zien aan de evaluaties.
Een paar kenmerkende uitspraken uit de toelichting en uit de verslagen:
* Het heeft mij veel inzichten gegeven om met andere ogen te leren kijken naar verschillende situaties.
* Vond het een mooie ervaring om datgene we op de workshops lieten ervaren terug te zien in de praktijk.
* Onvergetelijk! Mijn rugzak gevuld met nieuwe inzichten op gebied van onderwijs, maar vooral persoonlijke groei!
* De scholen hebben goed in beeld wat ze te doen hebben ten aanzien van de kwaliteitszorg.
* Over het algemeen een helder en duidelijk programma met een logische opbouw. Mooi om te zien dat je ook echt op de scholen de input kunt gaan waarnemen en met specifieke schoolleiders zo de verdieping op kunt zoeken.
* Er is een olievlek te merken. We hebben overal een zaadje kunnen planten, sommige ontkiemen, sommige niet, sommige groeien snel, anderen wat langzamer.
Omdat onze Keniaanse directeur inmiddels ook een evaluatieformulier voor de deelnemers had gemaakt, weten we nu ook hoe zij tegen de workshops aankijken. De thema’s: workshop climate setting, workshop content, usability in practice, sharing of roles during workshop en relevance of energizers and worksforms werden gemiddels tussen de 8,6 en 10 gewaardeerd. Ik zou zeggen:’We zijn aardig op weg.’
Nieuwsgierig
Koud en uur na de euforie van de ‘oude’ groep duiken de eerste nieuwsgierige gezichten van kandidaten voor de voorjaarsreis al op. Het is even schakelen voor ons. Alsof je na de vakantie een nieuwe groep krijgt, alleen duurt die vakantie in dit geval maar een uur. Sommigen komen glunderend binnen. Zij zijn door hun bestuur al verzekerd van een plaats. Anderen enigszins jaloers, want zij moeten nog even wachten op een bestuursbesluit en weten niet precies hoeveel leraren op de deelname hebben gesolliciteerd (veel besturen vragen een motivatiebrief en besluiten op grond daarvan wie er mee mag). Wat iedereen gemeen heeft is een flinke lading vragen. Dat die in deze fase vooral over praktische zaken gaan, is logisch. Voedsel, veiligheid en onderkomen zijn voorwaarde voor de rest, zoals de piramide van Maslow ons al leerde. Toch komen ook de meer inhoudelijke vragen na de geruststellende informatie over het eerste pakket aan de orde. Wat eigenlijk het effect is van al die jaren, dat T4T in Kwale County bezig is (de evaluaties van de vorige groepen en de resultaatmetingen uit eerdere jaren kennen ze uiteraard nog niet), wat de onderwijsvernieuwing in Kenia precies inhoudt (van toetsgericht naar competentie- en omgevingsgericht) en of leraren daarin worden bijgeschoold (mondjesmaat, daarom kunnen wij hierin iets betekenen). Na afloop worden er nog flink wat individuele vragen (bijvoorbeeld:’Hoe kan ik mijn bestuur ervan overtuigen, dat het goed voor mijn ontwikkeling is, dat ik meega?’) gesteld en kan het ene deel hopen, dat het snel maart zal zijn en het andere deel blij zijn als het eerst maar eens 6 december is, zodat ze zeker weten dat ze meegaan. Aan enthousiasme in ieder geval geen gebrek.
Ruud Musman