Je kan het vertellen, je kan het laten zien, maar als je er dan ineens middenin staat, is het toch allemaal anders dan je dacht. Na een prima verlopen reis naar Kenia, waarbij helaas drie koffers niet bleken te zijn ingeladen op Schiphol, is het deze vrijdag tijd voor een eerste kennismaking met het Keniaanse onderwijs. Hoewel, hèt Keniaanse onderwijs? Dat blijkt uit nogal wat verschillen te bestaan. Zo komt één groep laaiend enthousiast terug van een bezoek aan een kleuterklas, die wemelt van de ‘hulpmiddelen’, zowel aan de wanden, de z.g. talking walls, als aan het plafond en in de hoeken. Wij zouden zeggen: ietwat overprikkelend, maar na het advies uit de voorbereiding om alles eerst maar eens binnen te laten komen, lukt het onze deelnemers hun oordeel te parkeren. Anderen weten bij hun schoolbezoek niet wat ze zien als ze een klas met 90 leerlingen binnenstappen. De leraar achter zijn desk en de kinderen in de rij om hun werk laten aftekenen. Een tafereel wat deze groep zich ongetwijfeld niet bekend voorkomt uit nogal wat vervlogen tijden, maar inderdaad ……. nog even geen oordeel. Als sommigen het gemaakte werk eens van dichterbij bekijken en al die strepen zien, begrijpen het even niet meer. ‘Hoezo is alles fout? Volgens mij kloppen de antwoorden gewoon. Dan wordt het wel een hele uitdaging om niet te oordelen. En wat een handschrift trouwens. Daar kunnen wij wat van leren.’ Toch blijkt dat de juiste insteek, want in Kenia betekenen die strepen dat het goed is.
Weer anderen vertellen verrukt hoezeer ze onder de indruk zijn van een aantal activiteiten. Zo krijgen leerlingen de opdracht om van materiaal buiten een windmolen te maken, maar dan wel zonder takken van de bomen te rukken. ‘Ik vond het verrassend, dat ze op deze school gewoon met EDI werken’, kreeg ik te horen, maar ook: ‘Wij waren op een school waar het nogal chaotisch aan toe ging. Dat hadden we in Kenia niet verwacht, zoveel vrijheid. Bijna Nederlands. Een verrassende variëteit aan indrukken, kortom. En daarmee een geslaagd begin van onze reis, die ongetwijfeld nog vele verrassingen in petto heeft, te beginnen met de laatste voorbereidingen samen met Keniaanse facilitoren en workshopleiders in opleiding.
De laatste hand wordt gelegd
Als ze hun Keniaanse collega ontmoeten is de begroeting in veel gevallen verassend. Zomaar door een enthousiaste, maar nog onbekende Keniaan worden omhelst overkomt je immers niet dagelijks. Het tekent vooral de houding tegenover Teachers4teachers, waar to meet and to connect immers hoog in het vaandel staat. En vorige keer hadden ze toch ook op deze manier afscheid genomen van de Nederlanders? Voor deze groep is het uiteraard nieuw, maar dat duurt niet lang. En als ze eenmaal begonnen zijn met overleggen zien we, vooral bij de groep ‘jonge kind’ de spetters er vanaf spatten. Dat ze straks een workshop aan 43 deelnemers gaan geven, doet ze niets. Dat gaat zeker lukken. Bij een van de directeurengroepen blijkt een Keniaanse collega de workshop alvast thuis voorbereid te hebben. Dat is wel even wennnen, maar vooruit, laat maar horen. Na wat verbaasde blikken, blijkt dat hij een workshop voor leraren heeft voorbereid, terwijl de doelgroep directeuren en adjuncten zal zijn. Dat betekent nog even werk aan de winkel, waarbij onze Nederlanders ‘net iets’ flexibeler blijken dan hij. Hakuna matata.
Met een beetje gezonde wedstrijdspanning en veel zin, liggen ze er allemaal vroeg in, want om 6.30 (of eerder) gaat de wekker voor een pittige reis naar Kinango (of verder).
En bij thuiskomst blijken de vergeten koffers al klaar te staan, bij het vliegveld opgehaald door het hotel. Wat een service.
Super treffende beginzin, zo is het precies! Stop je koffer vol met indrukken en kom geïnspireerd terug! Fijne reis allemaal!
Je weet hoe het is, Gudrun. Je aanbeveling is zeker overgenomen.