En dan is het echt begonnen

Het is altijd even een reis om in Ukunda te komen, zeker omdat men in Kenia een ander tempo hanteert dan wij Nederlanders, maar vanmiddag zijn beide groepen fris en fruitig (nou??) in het resort gearriveerd. De eerste ploeg vannacht om 2 uur na een beetje jachtige overstap in Nairobi. Vooral door een overvol KLM-vliegtuig zijn de rijen voor buitenlanders bij de douane erg lang. Gelukkig heb ik inmiddels wel wat ‘Keniaans bloed’ in mijn lijf, dus snel een official aan haar jasje getrokken, dat het wel de bedoeling is om de aansluiting naar Mombasa te halen. Hoewel we daar nog anderhalf uur voor hebben, weet ik hoe lang dit kan duren. Zonder ‘briefjes’ (hoezo corruptie?) mogen we in de korte rijen voor ingezetenen aansluiten, wat in ieder geval iets uitmaakt. Dan op de koffers wachten. Ook een lesje in geduld en onderwijl maar op het horloge kijken. Vervolgens, na een vriendelijk verzoek, met voorrang langs de security en snel naar Domestic Flights aan de overkant. Als iedereen aan boord is, blijkt dat we in het laatste vliegtuig van die dag zitten en dat vertrekt pas als alle passagiers binnen zijn. Moet je maar net weten. Nog even 20 minuten wachten op de pont van 2 uur (Keniaanse tijd, dus 2 uur later), want die gaat ’s nachts om het uur en dan nog een ritje van drie kwartier door een donker Mombasa, waar marktkraampjes tot ieders verbazing nog steeds open zijn. In de lobby van het hotel staan Ria en Mia ons op te wachten, wat buitengewoon gewaardeerd wordt.
Uitgeslapen acclimatiseren we ons tot om 13.30 uur groep 2 al arriveert. Hun reis was prima en de pont lag al klaar voor de oversteek naar een altijd indrukwekkende indruk van de markjes, winkeltjes en vooral het verkeer van Mombasa. En dan staat de welverdiende lunch in het hotel klaar. De verlokkingen van het buffet zijn snel verorberd. Even rust tot half zeven als we de eerste gezamenlijke bijeenkomst hebben. Het is een puntjes-op-de-i-bijeenkomst waar tevens T4T-directeur Francis Nzai, zijn nieuwe assistent Isaac en onze onvolprezen vervoersregelaar James worden voorgesteld. Dat de koppies na verloop van tijd een beetje afwezig raken, is natuurlijk geen wonder na deze reis en zoveel eerste indrukken. Gelukkig hebben we een app-groep, waar alle belangrijke mededelingen nog eens worden herhaald. Na het diner was ‘welterusten’ dan ook het meest gehoorde woord.

Pole, Pole, rustig aan, alles komt goed.

Ruud Musman

Post a comment

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.