Kijk, als je de Nederlandse workshopleiders twee dagen voorbereidt, hoe logisch is het dan dat je ook iets aan voorbereiding met de Keniaanse workshopleiders (in opleiding) doet. En dus besluiten Jan van Aert en Ria Peeters dit ter hand te nemen en verschijnen er deze vrijdag zo’n 20 Keniaanse collega’s op de Showground om een flink uur energizers en werkvormen uit te wisselen. Maar stel, je doet de beroemde metaforische energizer van de vallende stoelen, waarbij ieder met de linkerhand een stoel op twee poten overeind houdt en bij het rondlopen telkens één stoel opschuift, wat natuurlijk niet iedereen lukt zonder vallen. Wat is dan de betekenis? Hoe vraag je door op mogelijke oplossingen om deze oefening te laten slagen? En, omdat hij mede met leiden en volgen te maken heeft, wat kun er dan mee in een workshop voor leraren? Door de gepresenteerde oefeningen steeds op hun doel en betekenis te analyseren, komen de (aankomende) workshopleiders steeds een stap verder. Het gevolg? Veel enthousiasme, meer zelfvertrouwen en een veel grotere inbreng in de bespreking met hun Nederlandse collega’s daarna. Die houden we er dus in.
In dezelfde tijd bezoeken de Nederlanders in groepen een paar scholen om een eerste indruk van het Keniaanse onderwijs te krijgen. Ja, ik weet het, we hebben ze al films laten zien, maar ‘de kaart is niet het landschap’. De werkelijkheid blijkt veel imponerender. Een greep uit de reacties:
Waar kreeg je stralende ogen van? ‘Van de materialen bij de kleuters. Hoe er al veel werkvormen werden gebruikt, die overduidelijk van T4T komen (in dit gebied zijn we vorig jaar geweest). Het niveau van zingen bij de kleuters.’
Wat vond je indrukwekkend? ‘Dat de klas zo snel stil was. Allemaal blije kinderen. De korte instructie, waarna iedereen aan de slag kon. Ik ga nooit meer zeuren over 30 kinderen.’
Wat is je het meest bijgebleven? ‘Als we komen, rennen de kinderen massaal naar het raam. De leerkracht laat het stressloos gebeuren en iedereen gaat weer rustig naar zijn plaats. Het relaxte vergaderen onder een grote mangoboom. In de excellent class (plusklas) de zang van het lied Education is the key.’
Waar ben je morgen nieuwsgierig naar? Hoe de mensen op ons en elkaar reageren. Maar ik ben nergens bang voor.’
Terug van de schoolbezoeken gaan de Nederlandse en Keniaanse collega’s aan de gang met de voorbereiding, onderbroken door een warme lunch van pilau, kip (of zonder), spinazie, tomaten- en uiensalade, een aardappel in saus en een banaan plus watermeloen. Zelfs mensen, die vooraf nog tegen het voedsel opzagen, smulden ervan.
Na een kick off-speech van Jan en het afronden van de voorbereiding brengen we tenslotte nog even een bezoek aan de lokale markt en dan is het bij 35 graden echt wel even op. Morgen gaat het gebeuren. Met een gezonde wedstrijdspanning, maar ‘We zijn immers nergens bang voor.’
Ruud Musman