Het was een toch wel een wat lange reis woensdag door het uitvallen van ‘ons’ vliegtuig en daardoor 4 uur wachttijd. Niemand klaagde daar trouwens over, want het was immers voorspeld dat zaken anders zouden gaan in Kenia. ’s Avonds maakten onze deelnemers kennis met T4T-directeur Francis Nzai en zijn medeewerkers en met James, die ons vervoer in Kenia altijd tot in de puntjes regelt. Als ik terug naar mijn kamer loop, hoor ik naast me Jolanda: ‘Goh, wat knap dat jullie onze motivatie telkens een stukje verder opvoeren. Nu met die Keniaanse mensen erbij wordt het steeds echter.’
Deze vrijdag maken we het zeker nog een stuk echter. Het is eerst tijd voor een verkenning in het veld. Goed gemutst gaat de hele club zonder onze begeleiding naar een school om van het onderwijs in Kenia te proeven. En smaken deed het, verrassend zelfs. ‘Wat een goede lessen, zeg. Die structuur’ ‘Er zijn hier helemaal geen ADHD-kinderen.’ ‘Nou, moet je kijken, ze zitten met zijn vieren in een schoolbankje en niemand kliert. Misschien moeten we dat thuis ook eens proberen.’ ‘Een jongetje had geen pen, moest een ander kind hem zijn pen geven. Zonder commentaar gebeurde dat. Moet je bij ons mee aankomen.’
Hilarisch
Maar het kan nog verrassender. Als een leraar na de les vraagt hoe men de les vond, komt Janneke op het idee om dat eens op de T4T-manier aan te pakken. ‘Kom maar even mee naar buiten, dat gaan we er daar rustig over hebben,’ steekt ze van wal. De leraar pakt zijn stoel en gaat mee naar buiten. In een oogwenk volgt de hele klas met bankjes en al. Hilarisch. Maar wat nadat ze allemaal weer binnen zijn? In Kenia sowieso geen probleem, maar Vivian ziet haar kans schoon om de klas dan ook meteen maar over te nemen en te vermaken. Als Janneke eindelijk met de leraar onder een boom zit, vraagt ze:’En wat vond je het beste deel van je les?’ Hij kijkt haast verbaasd aan. ‘Huh, moet ik dat zelf gaan vertellen?’ Dat is inderdaad de bedoeling en Janneke stapelt er vervolgens nog wat complimenten op. Trots en met een brede smile weet de leraar vervolgens nog wel wat zaken te noemen, die hij de volgende keer nog beter gaat doen. Missie geslaagd, want zelfvertrouwen en een boost. Omdat deze coachende manier van een les nabespreken in het workshopprogramma zit, zal dit verschijnsel ongetwijfeld vaker te zien zijn deze week. Oh, ja, het heet heet ‘de Kruk van zelfvertrouwen’, voor wie het nog niet herkende.
Terwijl de groep de school bezoekt, gaan Jan van Aert, Marlies Wentink en Ria Peeters intensief aan de gang met het trainen van de Keniaanse workshopleiders(in opleiding). De ontwikkeling spat eraf. Niks zwijgend afwachten, levendige discussies en verdiepende vragen en antwoorden komen er. Het effect van deze training is direct zichtbaar als deze middag de Nederlandse koppels met hun Keniaanse collega’s worden gekoppeld. Niet eerder zagen we de Kenianen zoveel initiatief nemen bij de voorbereiding. Bij één groep had zij de hele workshop al zelf voorbereid. Dat is nu ook weer niet de bedoeling, maar wel logisch als we in ogenschouw nemen, dat ze in augustus in het verre Samburu al helemaal zelfstandig workshops hebben gegeven. Gelijkwaardigheid genoeg, zullen we maar zeggen.
Dat aan het eind Mwatenga, workshopleider bij het speciaal onderwijs even samen met de voor hem nog onbekende Nederlanders demonstreert welke oefening hij gaat doen, bewijst wel hoe comfortabel hij zich voelt. To meet en connect gaat zo wel erg snel.