Wow, wat een docent

Hyperdepieper komen ze terug van hun schoolbezoek aan de Karyaka Junior Secondary School. ‘We zagen hier een leraar, zo ken ik ze in Nederland niet. Twee en een half uur zo geboeid lesgeven, ongelofelijk. Eigenlijk willen we er morgen weer naar toe.’ Vergeten zijn Sonja en Dorien de 2 ½ uur durende hobbelreis, de autopech van collega’s en de voortzetting met een extra persoon achterin bij 34 graden. Het gebouw van de primary school in dit verre, dorre gebied stelt weinig voor, maar dat van de onderbouw vo is nieuw. Sinds twee jaar zijn grade 7 en 8 namelijk van basis- naar voortgezet onderwijs verhuisd, aangevuld met grade 9. Dat maakt bij veel docenten nogal wat los, vooral m.b.t. hun takenpakket. Niet bij deze docent wiskunde, die nog maar 3 jaar van de opleiding af is.

Wat maakt deze les zo fantastisch en wat heeft T4T daar nog aan toegevoegd? Uiteraard is het de persoon die hier het verschil maakt. In de eerste plaats heeft hij een goede kijk op hoe kinderen leren. Hij legde tijdens de workshop  de stroken van de leerpiramide bijvoorbeeld foutloos neer. Dan met zijn humor. Zo maakt hij bewust rare fouten om zijn leerlingen scherp te houden. Hij zet zijn klas in groepjes en organiseert discussies. Zijn leerlingen zijn de ene keer ademloos en dan weer super actief. Na de workshops is hij zelf meteen op zoek gegaan naar nieuwe toepassingen, werkvormen en energizers, waarbij hij heel goed in de gaten heeft wat de functie van elk is. Hij laat groepjes maken met puzzelstukjes en houdt een wedstrijdje zelfstandige naamwoorden onderscheiden. Een parel al met al.

Ook over de andere schoolbezoeken zijn Dorien en Sonja, evenals trouwens Marian en Sjuuls erg enthousiast. In sommige teamvergaderingen, die de deelnemende docent geacht wordt te organiseren, worden de leerpiramide en de cirkel van invloed en betrokkenheid (Covey) gepresenteerd. De laatste komt overigens goed van pas bij klagende docenten. Geen invloed? Let it go.

Op de terugweg bleek de chauffeur met autopech trouwens nog steeds op de plaats van de pech te staan. Dat vinden onze leerkrachten maar moeilijk te verteren, ondanks de cirkel.

Bij Marian en Sjuuls bleek de interesse van leerlingen bij een oefening zo groot, dat een energizer voor één groep er eerst een voor 3 groepen werd, waarna de kinderen van de primarischool zich er ook nog eens bijvoegden. Dat was overigens bij een knietikspel niet meer te zien, want het werd één grote stofwolk.

Wat hen opviel was het grote vakmanschap van de docenten en de laagdrempelige manier van complimenten geven, bijvoorbeeld door een boks.
Waar bovenstaande docent zelf op zoek ging naar mogelijkheden om werkvormen nog meer in te zetten, konden Marjan en Sjuuls hier nog wel wat tips kwijt. Bij het nagesprek na de lesobservatie bleek onze coachende werkwijze aangenaam verrassend voor de Keniaanse docenten. Zo aangenaam zelfs, dat anderen met plezier nog wat positieve punten op de al gegeven complimenten toevoegden.

Ruud Musman