In dit bericht staan we stil bij een bijzonder moment. Jan van Aert kijkt terug op zijn T4T-leven.
Sommige reizen zijn meer dan zomaar een reis. Deze reis naar Kenia was er zo één: mijn veertigste. Twintig jaar geleden, in 2006, kwam ik hier voor het eerst namens Teachers4Teachers. Inmiddels ben ik alweer tien jaar voorzitter van het bestuur van T4T. Als ik die mijlpalen zo opschrijf, besef ik hoeveel ontmoetingen, gesprekken, workshops, verhalen, vriendschappen en ervaringen daarachter schuilgaan.
In al die jaren is er veel veranderd: in Kenia, binnen Teachers4Teachers én in mijn eigen rol. Voorzitter zijn betekent meer dan inhoudelijk betrokken blijven. Het vraagt ook dat je voortdurend het geheel overziet: contact onderhouden met de overheid, in gesprek blijven met onderwijsgevenden en andere betrokkenen, de verbinding tussen Nederland en Kenia versterken en ervoor zorgen dat onze plannen richting geven én uitvoerbaar zijn. Dat doen we samen: het Nederlandse en het Keniaanse bestuur, met onze Keniaanse directeur Francis en adjunct-directeur Alfred.
Naast de schoolleidersopleiding en de opleiding voor Ward Officers stonden tijdens deze reis dertien workshops centraal. Zelf kon ik er negen bezoeken. Steeds opnieuw was het bijzonder om te zien hoeveel kennis, energie en betrokkenheid er leeft bij leerkrachten, schoolleiders en trainers. Iedere groep sprak ik namens T4T toe met zaken als: Waarom doen we wat we doen? Wat willen we bereiken en hoe brengen we dat in de praktijk?
Toch ging het niet alleen over trainingen en onderwijsinhoud. We spraken ook over iets wat minstens zo belangrijk is: de liefde voor het vak.
Over het werken met jonge kinderen. Over de verantwoordelijkheid voor hun ontwikkeling. Over hun toekomst — en daarmee ook over die van ons allemaal.
Ik sprak mijn grote waardering uit voor de deelnemers, die zelfs op zaterdag en zondag — dagen die normaal in het teken van familie staan — aanwezig en actief betrokken waren.
Want juist in de ontmoeting, het gesprek en het delen van ervaringen ontstaat vaak het echte leren.
Dat is misschien wel wat mij na twintig jaar nog altijd zo aanspreekt in Teachers4Teachers. We brengen niet simpelweg kennis van Nederland naar Kenia. We brengen, halen én delen. We leren van elkaar, stellen elkaar vragen en zijn het soms eens — en soms niet. Juist daar ontstaat beweging.
Veertig reizen naar Kenia hebben mij veel geleerd: over onderwijs, organiseren en samenwerken, maar vooral over mensen. En ook na twintig jaar blijf ik nieuwsgierig naar de volgende ontmoeting, het volgende gesprek en de volgende vraag. Want uiteindelijk gaat Teachers4Teachers over meer dan onderwijs alleen.
Het gaat over mensen die samen geloven dat goed onderwijs kinderen meer kansen biedt voor de toekomst. En dat blijft, ook na veertig reizen, een prachtig verhaal om deel van uit te maken
Coachend Feedback geven
Donderdag verzorgde ik een bijzondere trainingsdag voor de CSO’s van Samburu. Na een hobbelige rit van twee uur, langs kuilen en door flinke plassen, bereikten we de TTC in Kinango. Daar ging ik met de Curriculum Support Officers aan de slag met coachende feedback: hoe zorg je ervoor dat een leerkracht of directeur door jouw feedback juist méér vertrouwen krijgt? Een belangrijk thema was dat wat je ziet vaak bepaalt wat je denkt — en vervolgens hoe je handelt. Daarom is het essentieel om jezelf vragen te blijven stellen: wat zie ik? Is dit het volledige verhaal? En wat betekent dit voor mijn handelen?
De CSO’s ervoeren de training als boeiend, praktisch en vooral direct bruikbaar in hun dagelijkse werk.
En als klap op de vuurpijl mocht ik zaterdag de vijfhonderkoppige menigte van deelnemers, notabelen en Keniaanse uitvoerders dankbaar toespreken op de Final Celebration (openingsfoto)
Trots op al deze prachtige mensen, die ons werk mogelijk maken.
Jan van Aert
